Onderhoud en hoog water

In de sneeuw van de afgelopen winter hield mijn fietscomputer er spontaan mee op. Het bleek dat de sensor bij het voorwiel van zijn plaats geraakt was, maar hij zat dermate los dat ik hem ook niet meer terug op de juiste plek kon krijgen. Om hem weer netjes vast te kunnen zetten moet ik eerst de hele veerpoot loshalen, en dat is een klus die ik tot nog toe niet aan gedurft heb.
Vandaag was het lekker weer, dus ben ik er toch maar eens aan begonnen. Gebruiksaanwijzing van Velomobiel.nl uitgeprint, gereedschap gezocht en aangepast (ik had er een extra platte steeksleutel 8mm en 11mm voor nodig), en gewoon alle moeren en koggelkopjes losgedraaid. Uiteindelijk bleek het nog best mee te vallen, en heb ik meteen de trommelrem uit elkaar gehaald en van binnen gesmeerd (de rem aan de andere kant doe ik een andere keer wel).

Het resultaat moet natuurlijk uitgeprobeerd worden, dus ik ben maar eens een stukje langs de IJssel gaan fietsen. Het hoge water in Deventer is de afgelopen dagen flink in het nieuws geweest, dus dat mag ik natuurlijk niet missen. De lange rijen auto's richting het centrum van Deventer gaven al een indicatie dat ik niet de enige was die even naar het water wilde gaan kijken. Allemachtig, wat een drukte in de stad. Viel fietsers ook op het fietspad, hoe dichter ik bij het centrum kwam, hoe langzamer ik moest rijden.
Het water in de IJssel stond inderdaad wat hoger dan gebruikelijk, maar erg indrukwekkend vond ik het eigenlijk niet echt. De IJssel is nu een brede plas die de hele uiterwaarden vult, maar de uiterwaarden staan wel vaker onder water. Er is wel een stuk van de Welle (de weg over de IJsselkade) overstroomd, en er zijn barricaden met zandzakken opgeworpen om te voorkomen dat het water verder richting het centrum stroomt. Waar ik eigenlijk het meest onder de indruk van was, waren de grote mensenmassa's. Het leek zo op zondagmiddag wel spitsuur op de weg, en de IJsselbrug stond volledig vol met publiek. Het hoge water is een echte publiekstrekker. Het viel trouwens nog niet mee om de IJssel over te steken, want het hele fietspad over de brug stond vol met toeschouwers. Dus veel bellen, en stapvoets met mijn lage Quest tussen de voetgangers (en spookfietsers) door slalommen.

De Worp (het stukje Deventer aan de andere kant van de IJssel) stond helemaal volgeparkeerd met auto's, en ik had weinig andere keus dan aan te sluiten in de lange rij auto's die stapvoets door de Worp heen probeerden te komen.
Op de IJseldijk richting Terwolde was het gelukkig wat beter doorrijden, maar nog steeds erg druk. Door de grote drukte kon ik vandaag qua snelheid wel goed met het autoverkeer mee komen. Op de rustiger stukken bleken de automobilisten ook weinig behoefte te hebben om me voorbij te gaan. Blijkbaar vonden ze die langzame fiets voor hun wel een goede reden om wat rustiger te gaan rijden en eens rustig van het uitzicht te genieten. De terugrit via de spoorbrug bij Deventer ging wat makkelijker, daar was het minder druk op het fietspad. Wel was het lastig om vanuit de Worp op de brug te komen. Ik ben daar niet zo bekend stond een behoorlijke file door het hele 'dorp' heen.

In het centrum van Deventer ben ik er nog weer even aan herinnerd dat je nooit te dicht achter een auto moet gaan rijden. Ik volgde een rijtje auto's door het centrum heen (niet voldoende ruimte om er rechts voorbij te gaan), wat weer stapvoets en met veel pauzes gepaard ging. Op een gegeven moment besloot de achterste auto om een stukje achteruit te gaan rijden en een andere route te kiezen. Ik stond er zodanig dicht op dat ik blijkbaar niet goed in de binnenspiegel te zien was (het was ook een hoge auto). Met een rechtopfiets kun je in zo'n geval makkelijk aan de kant springen (en zal je ook beter te zien zijn), met een open ligfiets ook nog wel redelijk. Maar in een Quest ben je echt een 'sitting duck', de enige kant die je op kunt is vooruit. Gelukkig had ik toch nog voldoende afstand gehouden om scherp naar rechts te sturen en snel op te trekken om naast die auto terecht te komen.

Al met al een leuk tochtje, maar de volgende keer dat ik zo'n mensenmassa verwacht ga ik toch maar op een rechtopfiets.

Eerste rit met hindernissen

Gisteren voor het eerst sinds lange tijd weer naar het werk gefietst.
Vorig jaar heb ik een serie randonneursbrevetten gefietst, lange 'non-stop' fietstochten van 200, 300, 400, 600 en 1200 kilometer. De 600 ging naar het Sauerland op en neer, en op de hellingen in het Sauerland bleek het laagste verzet van mijn Baron toch wat aan de hoge kant, met een overbelastte achillespees en lichtelijk zere knieën tot gevolg. Het kostte vervolgens een paar weken om dat te laten herstellen, waardoor ik niet voldoende voor de 1200 getrained heb. Daardoor heb ik halverwege de 1200 moeten opgeven met veel pijn in mijn knieën.

Het herstel heeft maanden geduurd en zo aan het begin van het nieuwe jaar voelde ik me weer goed genoeg om de fietstocht van 56 km naar het werk aan te durven (en 's middags weer terug). Op tijd opstaan en moed verzamelen om in de Quest te klimmen viel niet mee, maar de knieën bleken het inderdaad weer behoorlijk aan te kunnen, alhoewel de inspanning best zwaar viel. Aan de conditie valt nog erg veel te verbeteren.
De klim vanaf Apeldoorn richting Hoenderloo (langs de N304) voelde wel veel zwaarder dan ik hem herinnerde. Ik ben netjes in het laagste verzet naar boven geklommen, maar ik moest voor mijn gevoel toch veel kracht zetten. Boven aangekomen vond ik het toch wel een beetje apart hobbelen, dus maar even uitgestapt en ja hoor: een lekke band. Dat fietst natuurlijk niet zo licht.
Natuurlijk weer eens mijn hoofdlampje vergeten, dus in het licht van voorbijrijdende auto's de reserveband er omheen gelegd. Helaas kreeg ik de Kojak vouwband er niet zonder een vervelende hoogteslag omheen, dus de rest van de tocht voelde wel een beetje als een treinreis.

Op de terugreis vond ik het zicht in de afdaling richting Apeldoorn steeds slechter worden en viel het me op dat de koplampen dimden als ik remde (en het remlicht dus ging branden). Nu heb ik net een nieuwe NiMH accu gemonteerd, met een hogere capaciteit dan mijn oude loodaccu, maar uit voorzorg heb ik toch maar 1 van de komplampen uitgeschakeld.
Bij binnenkomst in Apeldoorn kon ik het schijnsel van mijn eigen koplamp al niet meer zien en begon ik me zorgen te maken dat ik helemaal geen licht meer had. Toen ik uitstapte zag ik dat het achterlicht nog wel wat deed, maar dat de Inoled 20+ nog maar zwak oplichtte. De nieuwe 12V accu bleek nog maar 5 Volt te leveren, dat was balen.
Maar ja, probeer dat maar eens te verhelpen onderweg. Ik ben maar voorzichtig door Apeldoorn gereden, in de hoop dat ik toch nog zichtbaar was. Mijn verlichting was vergelijkbaar met de gebruikelijke LED-lichtjes die andere fietsers op hun kleding hebben, dus wettelijk waarschijnlijk voldoende, maar op een Quest wil je toch wat meer licht hebben.
Het stuk van Apeldoorn naar Deventer was echt een worsteling. Een onverlicht fietspad langs een doorgaande weg, met een sloot ernaast, is griezelig zonder licht. Met een rechtopfiets moet het misschien wel lukken, maar in een Quest kun je vanwege de neus alleen een eind in de verte kijken, en dan heb je echt goed licht nodig. Af en toe moest ik echt stil gaan staan en wachten tot achteropkomende auto's het fietspad enigszins voor me verlichtten.

Gelukkig heb ik zonder kleerscheuren (of Quest-scheuren?) de tocht uitgereden. Mijn knieën hebben het goed volgehouden, maar ik heb wel aardig spierpijn en voel me helemaal leeg. Als ik de accuproblemen gefixed heb, dan heb ik er vertrouwen in dat ik wel weer wekelijks naar mijn werk op en neer kan gaan fietsen.

Goede voornemens

En weer is er een jaar voorbij, en ligt er een volledig nieuw jaar voor me open.
Nu is het begin van een jaar traditioneel de tijd voor goede voornemens. Mijn belangrijkste voornemen is om dit jaar veel fietskilometers te maken (waarschijnlijk de meeste met mijn Quest, maar toch hopelijk ook weer een groot deel met de Optima Baron).

Daarnaast ben ik al tijden van plan een keer een weblog te beginnen. Het afgelopen jaar ben ik aan het twitteren geslagen, dat bevalt op zich wel goed, maar soms zijn er toch berichten die je niet even in 140 karakters kwijt kunt. Dus moet het er toch maar eens van komen te gaan bloggen.
Daarom aan het begin van dit jaar het eerste bericht op mijn eigen blog. Ik ben erg benieuwd of er nog veel gaan volgen.