Gisteren voor het eerst sinds lange tijd weer naar het werk gefietst.
Vorig jaar heb ik een serie randonneursbrevetten gefietst, lange 'non-stop' fietstochten van 200, 300, 400, 600 en 1200 kilometer. De 600 ging naar het Sauerland op en neer, en op de hellingen in het Sauerland bleek het laagste verzet van mijn Baron toch wat aan de hoge kant, met een overbelastte achillespees en lichtelijk zere knieën tot gevolg. Het kostte vervolgens een paar weken om dat te laten herstellen, waardoor ik niet voldoende voor de 1200 getrained heb. Daardoor heb ik halverwege de 1200 moeten opgeven met veel pijn in mijn knieën.
Het herstel heeft maanden geduurd en zo aan het begin van het nieuwe jaar voelde ik me weer goed genoeg om de fietstocht van 56 km naar het werk aan te durven (en 's middags weer terug). Op tijd opstaan en moed verzamelen om in de Quest te klimmen viel niet mee, maar de knieën bleken het inderdaad weer behoorlijk aan te kunnen, alhoewel de inspanning best zwaar viel. Aan de conditie valt nog erg veel te verbeteren.
De klim vanaf Apeldoorn richting Hoenderloo (langs de N304) voelde wel veel zwaarder dan ik hem herinnerde. Ik ben netjes in het laagste verzet naar boven geklommen, maar ik moest voor mijn gevoel toch veel kracht zetten. Boven aangekomen vond ik het toch wel een beetje apart hobbelen, dus maar even uitgestapt en ja hoor: een lekke band. Dat fietst natuurlijk niet zo licht.
Natuurlijk weer eens mijn hoofdlampje vergeten, dus in het licht van voorbijrijdende auto's de reserveband er omheen gelegd. Helaas kreeg ik de Kojak vouwband er niet zonder een vervelende hoogteslag omheen, dus de rest van de tocht voelde wel een beetje als een treinreis.
Op de terugreis vond ik het zicht in de afdaling richting Apeldoorn steeds slechter worden en viel het me op dat de koplampen dimden als ik remde (en het remlicht dus ging branden). Nu heb ik net een nieuwe NiMH accu gemonteerd, met een hogere capaciteit dan mijn oude loodaccu, maar uit voorzorg heb ik toch maar 1 van de komplampen uitgeschakeld.
Bij binnenkomst in Apeldoorn kon ik het schijnsel van mijn eigen koplamp al niet meer zien en begon ik me zorgen te maken dat ik helemaal geen licht meer had. Toen ik uitstapte zag ik dat het achterlicht nog wel wat deed, maar dat de Inoled 20+ nog maar zwak oplichtte. De nieuwe 12V accu bleek nog maar 5 Volt te leveren, dat was balen.
Maar ja, probeer dat maar eens te verhelpen onderweg. Ik ben maar voorzichtig door Apeldoorn gereden, in de hoop dat ik toch nog zichtbaar was. Mijn verlichting was vergelijkbaar met de gebruikelijke LED-lichtjes die andere fietsers op hun kleding hebben, dus wettelijk waarschijnlijk voldoende, maar op een Quest wil je toch wat meer licht hebben.
Het stuk van Apeldoorn naar Deventer was echt een worsteling. Een onverlicht fietspad langs een doorgaande weg, met een sloot ernaast, is griezelig zonder licht. Met een rechtopfiets moet het misschien wel lukken, maar in een Quest kun je vanwege de neus alleen een eind in de verte kijken, en dan heb je echt goed licht nodig. Af en toe moest ik echt stil gaan staan en wachten tot achteropkomende auto's het fietspad enigszins voor me verlichtten.
Gelukkig heb ik zonder kleerscheuren (of Quest-scheuren?) de tocht uitgereden. Mijn knieën hebben het goed volgehouden, maar ik heb wel aardig spierpijn en voel me helemaal leeg. Als ik de accuproblemen gefixed heb, dan heb ik er vertrouwen in dat ik wel weer wekelijks naar mijn werk op en neer kan gaan fietsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten